Od dwóch miesięcy jestem wolontariuszką we Frontino. To mała, lecz urocza wioska pośrodku górskiego pustkowia. Moja włoska przygoda właśnie dobiega końca.

Jeszcze kilka dni i ja oraz inni wolontariusze z krajów europejskich powrócimy do naszych ojczyzn. Dzielenie domu z dziewięciorgiem obcych osób było prawdziwym wyzwaniem (może to dlatego, że jestem okropną pedantką i nie znoszę bałaganu 😉 ) Obcowanie na codzień z ludźmi o innym światopoglądzie, religii etc. uświadomiło mi, że różnimy się bardziej niż można by się tego spodziewać.

Mogę więc z ulgą przyznać, że globalizacja nie odebrała nam indywidualnej tożsamości, mimo że jednocześnie wszyscy dumnie możemy określić się mianem Europejczyków. Aktywności wolontariuszy z mojego projektu były głownie skoncentrowane na wspieraniu tutorów na letnich obozach dla dzieci.

Prowadziliśmy lekcje języka angielskiego, urządzaliśmy wieczory filmowe czy mecze piłki nożnej albo po prostu wygłupialiśmy się z maluchami na podwórku. Nie zabrakło też czasu na podróże. Odwiedziłam Urbino, San Leo oraz Wenecję, a niektórzy wolontariusze wzięli udział w La Notte Rosa w Rimini (całonocna impreza, której kolorem przewodnim jest różowy). Spędziłam w Italii wspaniały czas i zebrałam mnóstwo nowych doświadczeń i jeśli ktoś w przyszłości spyta mnie o radę, czy jechać na zagraniczny wolontariat, to bez wahania odpowiem: “TAK”.
Julia Wolnik

P.S. Zainteresowany/a wyjazem na wolontariat zagraniczny/?

Zapraszamy Stowarzyszenie Akwedukt.
Projekty realizowane są w ramach Europejskiego Korpusu Solidarności.